دو تا عروسک خیمه شب بازی

دو نفر که قرار بود مثل هم باشیم

دو نفر که منتظریم گهگاهی

یه گوشه ای آروم بشینیم و تنهایی

فک کنیم به نقشمون تو جعبه ی

عادتی که عادّی شده دیگه خیلی وقته

با تکون دستای بالای سرمون

که مارو میرسونه با یه نخ بهم تو صحنه

تو با یه لباس فانتزی خوشکل

منی که میسوزه همیشه پای سیب سرخت

تویی که همه جا دلت بهم قرصه و

منی که یه دفعه میشه ته قصه کشته

فراموش میشم با قانون طبیعت و

گم میشم آهسته توی کابوس ندیدنتو

پاره میشه نخ رسیدنم بهت و

تو صحنه بعدی میری با اون که رقیبمه و

هوای جعبه بی تو چقدر سرده

همه تنم بی تو پر از درده

هوای جعبه بی تو چقدر سرده

همه تنم بی تو پر از درده

زیر نور ستاره ها خوبی و میخندی

من و یادت رفته خیالت تخته

تو اونی بودی که میگفتی میمیری

اگه جای من دست یکی دیگه باشه دستت

تماشاچیا دست میزدن واسه اون

قهرمانی که خدا بجای من ساخته بود

اونی که میکشه دیو بد قصه تو

اگه نباشه نمیخندی تو قیافه زود

میری و بغض میکنی مس من

سرد میشی نخا دونه دونه همه از ته

قطع میشن و تو هم توی جعبه خیمه شب بازی

میشی آماده رفتن

هوای جعبه بی تو چقدر سرده

همه تنم بی تو پر از درده

هوای جعبه بی تو چقدر سرده