اینقده غرقت شدم که فکر آغوشت

کافیه واسم که عطری کنه دنیامُ

تو مثل مسکنِ قوی برام بودی

تو که باشی یادمم نیست دیگه دردامو

موجِ موهات که تو باد میپیچه انگاری

همه دنیای من سیاه میپوشه

شَب که به چشمای مستت میرسه قلبم

دوتا جامِ مِی کنارِ ماه می نوشه

نِم بارونُ یه خیابونُ

خاطره بازی با چشمات پشتِ شیشه

زیر ایوونم بی تو دیوونم

که میخواد عاقل بشه اما نمی شه

کاش ببندی هی موهاتو با چهل گیس

عشقتو داد بزنم توهم بگی هیس

جنگلِ موت هی بپیچه توی دستم

عاشقم هیچکی برات مثل خودم نیست

مثل خودم نیست

نِم بارونُ یه خیابونُ

خاطره بازی با چشمات پشتِ شیشه

زیر ایوونم بی تو دیوونم

که میخواد عاقل بشه اما نمیشه