بیا تا جهان را به بد نسپریم

به کوشش همه دست نیکی بریم

نباشد هَمی نیک و بد پایدار

همان بِه که نیکی بُوَد یادگار

همان گنج و دینار و کاخ بلند

نخواهد بُدَن مَر تو را سودمند

فریدونِ فرّخ فرشته نبود

زِ مُشک و زِ عنبر سرشته نبود

(به داد و دَهِش یافت آن نیکویی

تو داد و دَهِش کن، فریدون تویی)

جهان یادگار است و ما رفتنی

به گیتی نمانَد به جز مردمی

به نامِ نکو گر بمیرم رواست

مرا نام باید که تَن مرگ راست

(به داد و دهش یافت آن نیکویی

تو داد و دهش کن، فریدون تویی