تارشد آرزوم پشت بخارشیشه

آینده حتی شکل گذشته هام نمیشه

سیاه شد این روزگارسپید جوونی

جوونی اینه ببین دیگ پیری چی میشه

وقتی حلق آویز سرنوشت به تارمو

سینه رو کردقبرستون هزار آرزو

خوشی هایکی یکی گذاشتن قالمون

به هرکثافتی چنگ زدیم واسه حال خوب

رویای چفت انگشتا یکی درمیون

میبرید میکشید به مرز جنون

ماغم نشینای تماشای سیمای سوگ

تاسی سالگی تو عرض سی ثانیه سوخت

غرورهای خردترازشیشه های شکسته

صورت های بزک شده بدنهای خسته

نقاب خوشبختی روی صورت فقر

رنگ اندوه روی قلبهانشسته

وتظاهر که شد تمام روزمرگی

مازنده به گورانیم باکوله بارخستگی

آرزوهاچال شد میتها کفن پیچ

بازمونده بازموندباشرمندگیش

مرحوم مغفور شادروان جوانی

که ناکام رفت زین دارفانی

پیرمرد موندم با سه جلد جوون

محکوم به درد محکوم به زندگانی

پاشش رنگ اندوه روی زندگی

من کجاو این سناریوی بردگی

کشته شدن رویا تواولین سکانس

یه تراژدیه بدون کات زد کلید

اون چاله هاکه کندم واسه درخت امیدم

ناامید دارم توش آرزومو جامیدم

زور چپون مردشوچال میکنم

بالاسرش میشینم یه سیگارچاق میکنم

بی صدا بخواب این پایان جهان ماس

تموم دنیاخلاف خواسته های ماست

رنگ برآورده شدن رو تو نمیبینی

این اجبار جز لاینفک جامعه ی ماست

خستم ازتظاهر به چیزی که نیستم

به شادبودن وقتی که شادنیستم

به اینکه همیشه همه چی روبه راهه

وقتی هیچ وقت من روبه راه نیستم

کل زندگیمو و نقش بازی کردم

باجرعت بهترین بازیگره قرنم

توبدترین حال کمدی بازی کردم

نقاب چیه واقعیته یه مردم

افسرده ی خلوت خوش حاله ی جمعمم

استاد پنهون بغص عقب خنده م

از خنده هام میگیره دردم

کل میفته باز بین قلبمو کلم

خیلی ها میگفتن خوشبحالش

شبا سرشوراحت میزاره روبالش

آرزوشون بودباشن یکی مث من

غافل که بالشتم هرشب خیسه من

نمیدونی چقدر تلخه خودزنی

میگی مقصرم اگه همه چیم خورد زمین

درست وقتی که هیچی تقصیرتونیس

عین کیسه بوکس توی مسابقه ی مشت زنی

از جوونی توخودم هیچ ردیو ندیدیم

پرآب تر ازچشام هیچ سدیو ندیدم

وسط بگایی هنوز ردی و قوی ام

انگارمن با یه دنیا فرق داره رویه ام

به خیالم سی سالگی اوج خوشبختی هامه

چندتا از آرزوهام جز تجربه هامه

نمیدونستم همچنان بلاتکلیف ترینم

نمیدونستم همچنان حسرت باهامه

دیگه خداحافظ جوونی که رنگتم ندیدم

چه رویاهایی داشتم توخوابمم ندیدم

چقدر منو توخودم کشتی الکی

آخرش هم ازت هیچ خیری ندیدم

یه مسیر پرتنش و بدون مقصد

استرس آینده حالو گرفتش ازمن

رروزای قشنگمو زندگی نکردمش

حالا نشسته م اینجا منتظر مرگم

غافل از اینکه تو منو خیلی وقته کشتی

همون موقع که خنده روی لبام خشکید

دیرفهمیدم که من مردم، دقیق

همون روزی که توو ذوق توی من کشتی

وقتی همه جوونیمو غصه خوردم

وقتی غصه هامیومدن پشت به پشتم

وقتی هرچی دلم خواستو تودلم کشتم

وقتی عمرمو سوخت دادم به امید رشدم

دیرفهمیدم که زود میگذره

مهم نیس چی میگن یه عالم پشت سرت

زندگی کن هرجوری که میخوای رفیق

تکرارنمیشه فقط میگذره

الان سی سالمه قد یه قرن افسردم

من همون روزی که شکوفه زدم پژمردم

چیزایی که ازدست دادمو نشمردم

اماازبدون دستاورد بودن سرخوردم