هوا سرد است و

باغ ما

شگفتا سخت بیمار است.

و پاییزی پریشان در حیاطِ این زمستان است

و یاد تو بسان برف می بارد ...

به بام و بر در و دیوار زخمی که میان شعله های خویش

می سوزد

هزاران شعله ی آتش جوانه می زند

ناگه، ز خاک سرد این غربت

و می سوزد به آرامی

ستونِ آسمان از پیچک یادت

منم در باغِ آتش شعله پوش دوزخِ نامت

ببار ای برف

که من معشوقِ پاییزم ...