من و تو گم شده در من، من و تو گم شده در تو

قَسَم به نام تو انسان! در این سرابِ سیاحت

قَسَم به دوریِ لب ها! قَسَم به دوریِ دل ها!

به نامِ آیه ی زلفت، زدم به جامِ ملامت!

به دل چگونه بگویم که رفته ای ز وجودم؟

تویی که خطِ قیامت رسد به قافِ قیامت!

کسی که خاطره ها را به خونِ عشق نویسد،

وضو به نامِ تو گیرد، در این شکوه شهامت

به روی سایه ی زلفت نمازِ دِیْن بخواند،

کسی که بر لبِ دنیا نشسته، سویِ ندامت!