متن آهنگ بی داد حمید دال

از اشک های جاری شده خشم های کینه توز ،

مشت گره خورده بندش از قصد ایجاد یک اتفاق نو

، فریاد کشید تو کوچه ای تنگ عدالت کجاست

بدون تفنگ، کشیده شد رو بوم و رنگ چکیده فریاد میزنه

پاکش کنن، این حادثه زاده ذهنه توهمی بکر تو مغز

خالی صدایی نیست شنیده بشه پاکش کن این

عکس تو خالیو، با اینکه التماس میکرد قلم به

رقص ادامه می‌داد رنگ خشکیده روی بوم ترس

عمیقی و جلوه میداد ، هرکی اومد تابلو رو دید

خیلی حراسون ازم میپرسید آزادیه بی گلوله رویاشم حتی

پوچ و مجهوله ، بس کن آیینه چهره تومه نظرات منفی

روبه رومه د بزن بیرون از این مرز و بومت

، هیچ وقت نخواستی باور کنی که این ترس ها توهمن

اینجا نبودی تا حس کنی ایجاد شجاعت تو خودم آیینه

منطق نیست دور من باور به هر نوری نکن و من

تو تاریکی ذهن پرورش دادم آزادی و ، بدون ترس

از شکستن بخور زمین تا گذشتت نگیره یقتو بگیری

لکنت آینده رو بدی با محبت ، حال تویه این سلوله

و دو سالی میشه که تویه بندم جرمم فهمیدن جاذبست

روحم مرده از شکنجه در من ، معلق تو خاطراتی

که دیوار هارو در آغوش داشت نوشته هایی

کاملا سرد انگیزه رو تو درونت میکشت .