چه کردی با دل مجنون

که سر زد بر بیابان ها

که از گورش هنوز آید

به گوش اسم تو ای لیلا

چه در گوشش تو خواندی که

ز سر بردی تو هوشش را

لیلا امان از پیچش مویت

لیلا امان از نیش ابرویت

امان از آن غمزه مستت

از دو چشم جادویت

لیلا امان از پیچش مویت

لیلا امان از نیش ابرویت

امان از آن غمزه مستت

از دو چشم جادویت

تو لیلای من بودی ای بی وفا

نگفتی رود بر سر من چه ها

پس از تو در این غربت کوچه ها ، تنهایی

بدون تو یلدا شده هر شبم

ندارد طبیبی دوای تبم

مگر تو رهانی از این حسرتم ، باز آیی

لیلا امان از پیچش مویت

لیلا امان از نیش ابرویت

امان از آن غمزه مستت

از دو چشم جادویت

لیلا امان از پیچش مویت

لیلا امان از نیش ابرویت

امان از آن غمزه مستت

از دو چشم جادویت