تو آسمون منی‎

‎زمین نخور وطنم

‎از این هوا که تویی

‎چگونه دل بکنم ؟

‎تو را که بودِ منی

‎و در وجود منی

‎و تار و پود منی

‎چرا صدا نزنم ؟

‎تو مادری و پدر

‎چه در خطر چه حذر

‎مرا مباد سفر

‎از این تویی که منم

‎قسم به هر غم تو

‎به زخم و مرهم تو

‎که با همین کم تو

‎خوشند بسیاران

‎وطن پرستم و این

‎اگر گناه من است

‎بدان همیشه وطن

‎پناهگاه من است

من تو آغوش تو بزرگ شدم

جای اشکام روو شونه های توه

بغلت می کنم که خوب بشی

حالا که بغض تو صدای توه