تویی دریای آرامش

منم مردابِ آشفته

منم یه باغِ خشکیده

پُر از گُلای نشکفته

تو آتشدانِ خورشیدی

یه گورستان، غروبم من

تو کوهستانِ الماسی

یه سنگِ غُصه کوبم من

نه می شه بگذرم از تو

نه می شه مالِ من باشی

نمی دونی چه قدر سخته

تـو خشکی، غرقِ دریا شی

مثِ پاییز، گریونم

غرورِ مثِ کوهم کو؟

یه جسمِ نیمه جونم من

پُر از مرگم! روحم کو؟

مثِ پاییز، گریونم

غرورِ مثِ کوهم کو؟

یه جسمِ نیمه جونم من

پُر از مرگم! روحم کو؟