غمت غلیظ تر است

از این هوای غلیظ

که دود سیگار است

هوای تنهایی

درون سینه ی من

غمت اگرچه نشست

دلم اگرچه شکست

فدای تنهایی

مگر نمی شِنَوی؟

تو گوش کن به سکوت

به اوج اندوه و

صدای تنهایی

مرا سکوت سیاه

دهان دهان کشته ست

مرا زمان کشته ست

به پای تنهایی

برای مرگ، بگو

چه چیز خواهد بود

همیشه کاری تر

به جای تنهایی

بگیر جان مرا

و هم امان مرا

همیشه رحم نکن

خدای تنهایی

--