کاش دل وامونده ی من

غمش یه انتهایی داشت

دل شکسته ی منم

واسه خودش خدایی داشت

کاش یکی بود که میتونست

این دل و آرومش کنه

واسه سر سوزن خوشی

این دل چقد خواهش کنه

هر چی زمان بیشتر گذشت

یه داغ تازه تر گذاشت

رو دلِ خون و خسته ایی

که از تو انتظار نداشت

رو زخم من نمک شدی

یه کوه غم ساختی برام

چی فکر میکردم و چی شد

خراب شدن آرزوهام

خونه بدونه تو فقط

رو سرم آوار شد و رفت

این بغض لعنتیه من

محکومه تکرار شد و رفت

هر چی میخوام یادم بری

خاطرت پر رنگ تر میشه

همه جا میبینم تو رو

با فکرت چشمام تر میشه