پ مث یه سرباز غروب جمعه تو پادگان

مث کسی که چیزی بلد نیست تو امتحان

مث یه بچه بدون قصه بی قهرمان

مث یه عابر گوشه کنارِ یه اتوبان

نبودن تو کاری باهام کرد که زهرمام

گم شدم و من نمی دونم که کجای کارم

همه می پرسن چی شده این قدر زار و نزارم

نمی دونن که چقدر عمیقه دردی که دارم

مث یه روزِ کسل و خسته بی هیجان

مث یه تیمی وسط میدون بی کاپیتان

مث یه گلدون که خشک خشکه رو پله کان

مث کسی که زخمی درده از سرطان

نبودن تو کاری باهام کرد که زهرمارم

گم شدم و من نمی دونم که کجای کارم

همه می پرسن چی شده این قدر زار و نزارم

نمی دونن که چقدر عمیقه دردی که دارم