سپاه نوبهار آمد وز او گیتی دگرگون شد

که هامون همچو گردون گشت و گردون همچو هامون شد

چو روی و موی دلبندان زمین گلبوی و گلگون شد

دهان گل ز چشم ابر پر لؤلؤی مکنون شد

**

زمین چون روی لیلی شد هوا چون چشم مجنون شد

کنون آمد گه شادی که برف از کوه بیرون شد

**

ببین بر گل فروغ می ببین بر می نشان گل

که گل داند زبان او و او داند زبان گل

بهار گل غنیمت دان که می آید خزان گل

که یکسانست رنگ و بوی می ایدون و آن گل