حُرمِ نفس های تنت ، بدرقه ی راه منه

اوجِ غریب قصه ها، اسمتو فریاد میزنه

توی پینه های دستت، میشه عمری زندگی کرد

روی شونه های امنت ، حسِ خوبِ بندگی کرد

"پدرم وجودم از تو ، همه تاروپودم از تو

تو مسیر قله هایی ، واسه من یه تکیه گاهی "

تو که از جنس خدایی ، بی نیازی باشکوهی

توهمه دلواپسی ها، نفسی برام یه کوهی

کاش منم مثل تو بودم ، واسم از همه گذشتی

توی این حریم خونه ، رسم مردهارو نوشتی

"پدرم وجودم از تو ، همه تاروپودم از تو

تو مسیر قله هایی ، واسه من یه تکیه گاهی"