منم همان چاقو

که هرکسی را او

نوازشش می کرد

نرفته می برید

ز سفره نانش را

و آسمانش را

منم همان رودی

که گریه ی کوهی ست

جهانِ بی روحی ست

درونِ رگ هایش

و شاد می خواهد

ماهیانش را

به چشم من دنیا

غم است و عمرم را

عجیب می کوشم

جهان پر از پوچی است

و زندگی کوچی است

به مرگِ خاموشم

منم همان تیری

که از کمان خود

فراری است اما

کجا رود بی او؟

غروبِ دلگیری

گرفته جانش را

منم همان ابری

که هرچه می بارد

غمی دگر دارد

و استخوان غم

زیاد بلعیده

کمِ دهانش را

به چشم من دنیا

غم است و عمرم را

عجیب می کوشم

جهان پر از پوچی است

و زندگی کوچی است

به مرگِ خاموشم